میان انسان وشرافت رشته باریکی است به نام قول وقرار

آدم ها همه می پندارند که زنده اند. برای آنها تنها نشانه ی حیات، بخار گرم نفس هایشان است! کسی از کسی نمی پرسد: آهای فلانی! از خانه ی دلت چه خ

عشقت امیخت به دل درد فراوانی را ریخت در پیرهنم خار بیابانی را

با عشق تو زندگی به بیراهه نرفت چون باز تو اشنای راهم بودی